Verder op het IFFR 2013

Disappearing Landscape was volgens het programmaboekje misschien wel de moeilijkste film van het festival. Als de film moeilijk was, dan was het dan vooral om je aandacht erbij te houden. Flarden van drie verhalen - over immigranten of andere buitenstaanders in een nieuwe omgeving - komen voorbij, maar nooit wordt echt duidelijk wat eigenlijk het verhaal is. Alsof er wel iets gebeurd, maar de camera telkens te laat of op de verkeerde plek is. Schitterende manier om een verhaal te vertellen. Laat je alleen met een vermoeden achter.

Four Ways to Die in my Hometown Laat Rotterdam nou mijn hometown zijn. Maar deze film is alles behalve een thuiswedstrijd. Abstract Chinees poëtisch drama over de leegloop (?) van een dorpje. Opgedeeld in vier elementen (aarde, water, vuur, lucht) passeren gebeurtenissen in niet chronologische wijze. Prachtig nagesprek dat eindigde in een pleidooi van de regisseur voor vegetarisme, en dat was geen antwoord op de vraag.

Eden Grof gefilmd drama over een zwangere vrouw die wordt opgenomen in een naar binnen gekeerde kerkgemeenschap. Veel momenten die de pijn van de vrouw moeten overbrengen, slaagt daarin, maar verder niets. Pijn en verdriet zijn mooi in een film, maar niet als dat het enige is. Rotgevoel.

De ontmaagding van Eva van End Ik zag deze film nog geen vijf minuten na Disappearing Landscape. Totaal andere film. Komisch, toegankelijk, erg komisch. Na afloop een stukje zelffelicitatie van de makers ('We hebben een film gemaakt die Nederland nog niet had'). Glamour dat niet bij het IFFR past. Jammer, want leuke film.

Wasteland Heel normale film over een overval. Ook wel eens leuk. De voorbereiding, de actie, hoe het misgaat, hoe het alsnog goed gaat. Wel een verrassend einde.

Leones Heel erg mooi! Een groep jongeren doolt door een bos. Prachtige draaibewegingen van de camera - trucs die niet als trucs aanvoelen - en een verhaal dat zich alleen door kleine gebeurtenissen verraadt.

Call Girl Prachtig gestileerde 70's detective/politiek drama over twee meisjes die in de prostitutie terecht komen en ministers die daar gebruik van maken. Maar vooral het verhaal van die meisjes. Over doofpotten, machtsmisbruik, en hoe je grip kunt verliezen.

Il Futuro In de rij voor Rutger Hauer. Het hoofdverhaal is goed, maar wordt niet heel overtuigend gebracht. De scènes met Hauer zijn des te beter. Hoe een piepjong meisje dat haar ouders is verloren bij een auto-ongeluk verliefd kan worden op een blinde oude filmster. Geen echte sexscènes, wel erotiek. Hauer speelt een oude viespeuk, zonder dat te zijn.

Blancanieves Wie had gedacht dat we in 2013 zwart-wit stomme films zouden kijken? Blancanieves is als The Artist: vertederend. Schattig stierenvechterssprookje met elementen van sneeuwwitje. Meer niet.

Reality Op het eerste gezicht een onschuldige komedie over een man die denkt dat hij gecast is voor Big Brother. Later krijgt de film venijn en krijgt de film een hard randje. Onvergetelijk is de openingsscène: vanuit een helikopter gefilmd zien we een gouden koets door een zonnig Italiaans landschap rijden. Sprookjesmuziek op de achtergrond. Slotscène weer prachtig. De hoofdpersoon is het echte Big Brother huis ingeslopen en loopt in het geheim backstage, gaat in de tuin van het huis op een stoel liggen en de camera zoomt uit, de lucht in.

White Epilepsy
Zie hieronder.