Betonprairie


'Op elk moment is mijn waarnemingsveld gevuld met vage beelden, geroezemoes en vluchtige tastindrukken die ik niet precies met de waargenomen context kan verbinden, maar die ik toch direct in de wereld plaats zonder ze ooit met mijn droombeelden te verwarren. '
Maurice Merleau-Ponty.

Iedere stad brengt zijn eigen gemoed met zich mee. Twee weken terug kon ik weer eens anderhalve week in geboortestad Rotterdam zijn. Een mooi moment om de feel van die stad proberen te verwoorden. 

Rotterdam is een loods. Het waait er harder, de regen slaat er harder in je gezicht en de gebouwen vliegen minder snel voorbij als je op de fiets zit - simpelweg omdat ze groter en langer zijn. Met grote passen steek je brede pleinen over, in de schaduw van hoge gebouwen. Rotterdam is geen drukke stad, dus de pleinen en brede autostraten zijn leeg.

Rotterdam geeft het dubbele gevoel van ruimte en mogelijkheden. Zoals een lege loods tegelijkertijd kil kan zijn als een uitnodiging er iets mee te doen. Rotterdam bewonen is permanent pionieren in een te grote hangar.

Veel steden zijn als een organisme gegroeid (Amsterdam, Leiden, Utrecht) of gepland (Almere, Manhattan). Rotterdam is gevuld. Een combinatie van beiden. De buitenwijken hebben geschiedenis - de stad heeft een verhaal - maar in de binnenstad is de ruimte gevuld en ingericht door mensen die de stad opnieuw konden bedenken. Het resultaat is een ruimte waar je met lange passen doorheen beent, als een cowboy in een betonprairie. Vol mogelijkheden.